öncelikle kalbini kırdığım birileri olup olmadığını düşünür aa bulur özürdiler sevgilerini kazanırım..

bu güne kadar en çok yapmak istediklerimi yaparım.uçaktan paraşütle atlarım,snowbordla dağdan aşağıya inerim,boğaz köprüsünden birbirine bağlanmış 5-6 tane algida şemsiyesiyle atlarım..
3 gün boyunca uyumam.
annemi doyasıya öperim.
birde 4 gün olmazmı doğacak yeğenimi görmek isterim..

3 gün boyunca tüm sevdiklerimi başıma toplarım. sevgilimi, annemi, babamı, ağabeyimi, yengemi, arkadaşlarımı, daha yaz yaz bitmez sevdiğim akrabalarımı. onlarla geçiririm günlerimi. son gece sevgilimle beraber sarılıp uyurum. son saatte ise güzel bir manzara bulurum ve karşısında oturup hoşçakalın temalı bir şiir yazarım, giderim.

Önce büyük bir şok yaşarım, sonra kafamı toparlayıp benden sonra işlerin aksamaması için gerekenleri gereken kişilere söylerim (mirastı, cenaze töreninde The Show Must Go On çalınması falan). Daha sonra tüm sevdiklerimle olmaya çalışırım, sevdiğim yerleri sevdiğim kişilerle son bir kez görmek isterim.

zor bi cvp çünkü ben çok duygysalım ölcegimi düşünmek beni mahveder aglamaktan hiç bişey yapamam bebegim oldugu için onu kime emanet edecegimi düşünürüm düşündükçede aglarım son gecemide bebegimi koynuma alır uyurum koklarım koklarım doyamam yaaaa ölmesem ben bişe olmuş ömrüm uzamış (mesela) olmazmııııı...

2 günü doya doya geçiririm..
2.günün gecesinde canım anneme sarıLır uyurum ve o hissetmeden usuLca öLürüm..

son 3 günüm helalleşmekle geçer ve o şokla başka bir şey yapmam nasıl yaşadıysam bundan önceki günlerimi yine öyle devam ederim olayı dramatize etmem insan içine de çıkmam insanların bana acıyan gözlerle bakmasını istemem ve en sevdiğim şarkıları bir daha dinler fotolara bakar allah dua ederim beni affetmesi için

Tanıdıklarımla, kırdıklarımla, kırıldıklarımla helalleşirim bu da üç günümü alır heralde zaten :)