Sanıyorum evrensel bir cevabı var bunun.
Sevgi ve paylaşımı yapabildiğin insanları seversin. Çoğu anne bababının da yapamadığı/yapmadığı belki budur. Yemek verir, yiyecek, giyecek sağlar fakat o sevgiyi, paylaşımı veremez.
Öksüzlere bakan bir kurum da yemek ve yatacak yer verir fakat gerçek bir dostun yerini tutar mı?
En iyi arkadaşınızı düşünün. Şimdi de annenizi babanızı. Ortak yönleri ne kadar varsa o kadar sevgi, paylaşım sürecini başarabilmişsiniz demektir.
Çünkü hepimiz bizi anlayacak kişiler istiyoruz, iletişim kurmak istiyoruz. Bizim üzerimizde hak sahibi olduğunu düşünen anne,baba vs. çoğunlukla "şöyle yap, böyle yap, bak bilmemneyin oğlu şöyle de " ... Bu insanın destek değil, yerilmesini hissettiriyor. Seni yeren kişiyi değil sevgi vereni, değer vereni dinlersin. Cevap da bu kadar sanırım.
